De Konikpaarden

Sinds 12 augustus 2008 lopen er Konikpaarden op de landtong Rozenburg. We maakten enkele foto’s bij de vrijlating van een kudde dieren: een aantal merries en een jong. Aan de andere kant van de Landtong wachtte toen al een tweetal hengsten, zo hoorden wij.

De landtong Rozenburg

Aan de Nieuwe Waterweg, tussen de Europoort en het Westland, ligt de Landtong Rozenburg. Deze landtong scheidt het Calandkanaal met zijn toegang tot de havens van Europoort van de Nieuwe Waterweg, waar groot vrachtverkeer voor de containerterminals als Pernis voorbijscheurt. De landtong is eigendom van het Havenbedrijf Rotterdam. De natuur wordt er beheerd door de stichting Free Nature. Zij beheren de grote grazers die het feitelijke beheer over het gebied doen door te eten en te stampen met de hoeven.

Bezoeken

Bezoekt u de landtong Rozenburg, neem dan de fiets en ga op de landtong op weg naar het Educatief Informatie Centrum van het havenbedrijf. Geloof niet te veel van de promo die ze er verkopen. Je kan er goed parkeren, maar nog beter is het nieuwe fietspad dat je over de ongecultiveerde landtong stuurt.

De Foto’s

(Meer foto’s op de Fotogalerij Konikpaarden Landtong Rozenburg)

De paarden in de kraal voor het loslaten op 12 augustus 2008.

De leidmerrie verlaat de kraal en inspecteert het veld.

Je zou verwachten dat ze als een speer er vandoor gaan. Maar nee. Met de hele groep rustig stap voor stap op weg om het terrein te verkennen.

Eerst liepen ze de verte in, toen rechts omhoog, daarna terug naar beneden, daarna links af eens kijken.

Het schitterende contrast tussen de zware industrie en het vrij leven van de paarden. Ze hebben geen last van de stank, de herrie en de lichtvervuiling! Of toch?

Zes weken na de vrijlating kwamen we weer eens terug. Met de verrekijker kregen we de club in de gaten. Opeens scheidde dit veulen zich af van de groep en ging aan de ren, in een omtrekkende beweging om ons heen. De anderen volgden. Ik keek door de kijker en ging uit m’n dak toen ze in galop gingen. Enkele tellen later boog de leid-merrie af en kwam onze kant op. In volle vaart. Ineens stond ze op een meter of drie afstand en kwam nog steeds dichterbij.

Oeps, slik. Toch wel groot. Toch wel snel. Terugtrekken! Dat had weinig zin, want ze liep harder dan wij in eerste instantie konden fietsen. Na een paar tellen peerden we ‘m zo snel dat ze snapte dat wij nog even niet bij  de kudde zouden horen maar teruggingen naar de grote mensenwereld. Veilig op de pont, terug naar Maassluis!